niebianski Angkor

Najwiekszy na swiecie (204 km kw) swiatynny komleks Angkor zapiera dech.Kupilismy trzydniowy bilet,by delektowac sie nim jak najdluzej,i wszystko zrobilismy na rowerkach.Szkoda tu tepic pazurki na klawiaturze, zdjecia mowia wiecej.

wielki comeback

Wybaczcie nam ta niewybaczalnie dluga przerwe.Spowodowalo ja kilka czynnikow.Jeden juz znacie:nasz kochany laptop zbuntowal sie i pewnego pieknego dnia po prostu sie na nas wypial pozerajac wszystkie zdjecia.Najblizszy serwis della dopiero w Chinach,hmmmm.Pozostale czynniki to(w kolejnosci od najbardziej istotnego do tego mniej waznego):
-udzielajaca sie mentalnosc mieszkancow tej czesci globu-lazy style, po co sie spieszyc,jesli masz cos zrobic dzisiaj,zrob to jutro,przeciez nie ucieknie itp.
-niemilosiernie wysokie temperatury(40 stopni C -normalka, masz wrazenie,ze powietrze stoi w miejscu-no co ty, slonce wypala Ci oczy a z mozgu robi galarete-codziennosc)
-zawrotne predkosci netu-super high speed 256 Mb-istne szalenstwo,strona laduje sie tylko kilka minut
-kolej Andrzeja w uzupelnianiu bloga.biedak wypil morze ryzowej wodki,sleczal cala noc,wysmazyl swietnego posta,ktory przepadl w otchalniach laptopa.spokojnie,odzyskamy go:)

Skoro znacie juz z grubsza powody naszej opieszalosci,zamkne w kilku zdaniach rozdzial pod tytulem Laos.Miejsce zwane niegdys"krajem miliona sloni i bialych parasolek" to eldorado i ziemia obiecana wszystkich stworzen majacych slabosc do wszelkich uzywek znanych ludzkosci w powalajaco niskich cenach(jesli nie za darmo).Przyklad: Laolao-tutejsza wodka ryzowa, 0,7 l kosztuje cale 2,5 zl,wchodzi dobrze,kac niemilosierny,a co najwazniejsze-nie grozi slepota. Jesli z odurzania sie roznego rodzaju srodkami uczynic by dyscypline sportowa,laotanczycy mieliby stale miejsce na podium.Laos to rowniez kraj leniwie plynacego Mekongu,trudno dostepnych gor, wszechobecnej prowincji(stolica i jednoczesnie najwieksze miasto liczy sobie cale 200 tys.mieszkancow),rozbrajajacych dzieciakow, drobnych cwaniaczkow usilujacych naciagac rzeczywistosc i cudow natury w postaci: jaskini Konglo(dlugiej na 7,5 km przecietej podwodna rzeka pieczary) czy 4000 wysp(rozsianych na rozlewiskach Mekongu).

przerwa techniczna

Wybaczcie nam milczenie, ale mamy ostatnio problemy natury technicznej.Zepsul nam sie laptop,najprawdopodobniej dysk twardy,nie mamy dostepu do naszych zdjec,wiec nie mozemy Wam zilustrowac naszych przygod.Obiecujemy poprawe,ale dajcie nam troche czasu.No i musimy skolekcjonowac nowe zdjecia.Aktualnie jestesmy w Kambodzy,w Siem Reap,jutro zdobywamy Angkor Wat.Mamy sie dobrze,a co sie u nas wydarzylo w ostatnim miesiacu,zdamy relacje w najblizszym czasie(bez zdjec niestety).Czolem ludziki

hip hip hurrra!!!

Doszły nas słuchy, że na naszym przecudnym globie pojawiła się nowa istotka.Dumnym rodzicom składamy gratulacje, a Nadie prosimy, by oszczędzała ich słuch, rosła zdrowo i nie wdawała się w wujka Andrzeja:)

Dłubiąc w nosie w Laosie

wyginam śmiało ciało

plażujące bydło nad Mekongiem(brakuje im tylko drinków z palemką)

Rozpoczął się nowy etap naszej podróży. Laos, Kambodża, Wietnam różnią się historycznym doświadczeniem od Tajlandii czy Malezji. Fortuna nigdy im nie sprzyjała, a los boleśnie obdarzał kolejnymi wojnami. Jeśli ktoś ma ochotę dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat, gorąco polecam reportaże włoskiego dziennikarza Terzani Tiziano , wydane w Polsce w książce pt.”W Azji”.

Laos zauroczył nas już na przejściu granicznym. Niech żyje nieśpieszna biurokracja! Od razu poczuliśmy się jak w domu. Kolejne dni tylko to potwierdziły. My, demoludy, zawsze znajdziemy wspólny język. Czuje się bratnią mentalność, ta nieporadność dosłownie wyłazi spod płytek chodnikowych (co trzecia uszkodzona,znacie to skądś?) Znajoma wydaję się skłonność do kombinowania i naciągania, no i ten nieodparty urok myślenia-jakoś to będzie... Laos ma słowiańską dusze.

Naszą przygodę z tym krajem zaczęliśmy od północy, górskiego, trudno dostępnego regionu. Granice przekroczyliśmy w Huay Xai i razem z masą młodych backpackersów wsiedliśmy na łódkę płynącą dwa dni do Luang Prabang. Na pokładzie biesiadna atmosfera, dużo piwa, gitara, pieśń na ustach i zapierające dech w piersiach widoki ( taaa, Mekong może tylko zachwycać). Łódź zatrzymuje się w małej wiosce na nocleg, tu postanowiliśmy odłączyć się od wesołej gromady i ruszyć dalej drogą lądową,odbijając nieco na północ. Biorąc pod uwagę,że w Laosie prawie nie ma dróg, szczególnie w północnym, podróż ubitymi drogami (tylko gdzieniegdzie asfalt) wijącymi się po stokach gór była arcyciekawa:) Podobnie jest tu z czasem, nad Mekongiem płynie zupełnie inaczej. Dlatego razem z miejscowymi wrzucamy na luz i rozkoszujemy się leniwie płynącą codziennością, wtapiając się dyskretnie w otoczenie. Z góry wybaczcie, jeśli trochę opuścimy się w uzupełnianiu bloga...

co dalej?

Kochani,piszemy znad brzegu Mekongu,po drugiej stronie Laos,który kusi i wabi.Dziś ostatnia noc w Tajlandii,chociaż ciągle zostajemy w Indochinach,pewnie nie będzie tak samo. Kraj ten będzie się nam kojarzył: ze złotym kolorem, smakiem trawy cytrynowej,dźwiękami kiepskiego tajskiego popu, Changiem(lokalnym piwem,po którym kac niemiłosierny), lodami o smaku fasoli i kukurydzy, słodką kiełbasą, ladyboyami(kolesiami przebranymi za laseczki) czy kultem Elvisa. Na blogu padają pytania kiedy wracamy.Odpowiedź jest prosta-kiedy temperatury w Polsce nie spadną ponizej 15 stopni Celsjusza,czyli bodajże późną wiosną,razem z bocianami.W planach oprócz Laosu mamy jeszcze Kambodżę,Wietnam i dłłłłuuuugggiii powrót przez Chiny i Rosję.

Easy Rider

Elvis żyje,ma się dobrze,został buddystą

czym chata bogata?

lokalny autobus

Good morning teacher!!

Przed jaskinią Tham Lot

My na naszym rumaku

Wybaczcie dłuższe milczenie,ale właśnie zjechaliśmy z gór,bogatsi o wiele doświadczeń,z którymi chcemy się z Wami podzielić.

Po pierwsze:odkrywanie północy kraju należy rozpocząć od Chiang Mai, uroczego miasta położonego u stoku góry, słynącego z olbrzymiej liczby świątyń(ponad 300), mekki new age`owców,maniaków zdrowej żywności,jednym słowem idealne miejsce na wypoczynek dla guru sekty. W podobnym klimacie jest miasteczko Pai,pełno tu białych twarzy, które porzuciły dawne zachodnie życie,by produkować organiczny dżem na przykład:)

Po drugie:koniecznie trzeba przejechać się lokalnym autobusem. Uwaga-tylko dla ludzi o stalowych nerwach!Trasa wije się serpentynami na wysokości ponad tysiąc metrów nad poziomem morza,można zzielenieć z wrażenia. My mieliśmy jeszcze to szczęście,że autobus wypełnił się nagle dymem płonących przewodów, skutecznie wypłaszając lokalne babeczki obwieszone swoją latoroślą. Do końca trasy pozostały już w blokach startowych. Ich ucieczka nie przeraziła nas tak bardzo, jak pełna napięcia twarz kierowcy. Bilet kosztował nas 50 B, wrażenia-bezcenne.

Po trzecie:jeśli już się wybierać w góry,to tylko na dwóch kółkach. My wypożyczyliśmy sobie motorek, spakowaliśmy się w małe plecaczki, i ruszyliśmy w pięciodniową wycieczkę po okolicznych wioskach. Tylko taka opcja daje pełną swobodę i wolność wyboru,gdzie chcesz się udać. Ponieważ stan wypożyczanego tu sprzętu pozostawia wiele do życzenia, nie obyło się bez przygód. Któż by bowiem przypuszczał,że pozostawiony w stacyjce kluczyk wypadnie podczas jazdy. Dopiero po fakcie oświeciło nas, do czego służył zielony sznureczek przywiązany do kluczyka. Gdyby nie miejscowe szemrane chłopaki, które pokazały nam,jak uruchomić (ukraść) motorek na styk kabelków, utknęlibyśmy na noc w czarnej,głębokiej d... dżungli.

Po czwarte: lokalsi to też ludzie(niektórzy niestety o tym zapominają).Po drodze napotkaliśmy wiele wiosek lokalnych górali, którzy różnią się etnicznie od reszty mieszkańców Tajlandii. Bliskość granicy z Birmą i Chinami zaowocowała wioskami uciekinierów przed reżimem. Ta mieszanka kulturowa sprawiła, że na niewielkiej stosunkowo powierzchni mieszka wiele plemion, różniących się między sobą zwyczajami i sposobem życia. Trzeba znać kilka podstawowych zasad,jak należy się zachować-czyli jak na przykład widzimy znak tabu przed wioską, to do niej nie wchodzimy,a jeśli nie mamy innego wybory,przejeżdżamy przez nią jak najszybciej,by nikogo nie urazić. Oczywiście pełno tu przebranych w ludowe stroje miłośników folkloru, oferujących swoje towarzystwo na zdjęciu za opłatą, nikt jednak nie przebije białego misia z Zakopanego,więc grzecznie za taką usługę dziękowaliśmy. Wolimy puszczać z dzieciakami latawce, czy odkrzykiwać biegnącej za motorkiem gromadzie pozdrawiającej nas chóralnym „good morning teacher!!!”(nauczyciele w Tajlandii,weźcie się do roboty!) .Wioski kobiet z długimi szyjami nie odwiedziliśmy-ludzkiemu safari mówimy zdecydowanie nie.

Po piąte:trzeba to miejsce koniecznie zobaczyć i już!Chociaż tyłki bolą nas nieludzko od niewygodnego siedzenia na motorku, łezka w oku się kręci,gdy przeglądamy zdjęcia,by wybrać któreś na bloga.